เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 511 ข้าขอแวะกลับบ้านก่อน
หลินชูอีเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่า พลอยต้าไป๋กลายร่างเป็นคนแล้ว จะออกมาเป็นเด็กอายุแค่สี่ห้าขวบ
แต่พอลองคิดดูให้ดี มันก็สมเหตุสมผลอยู่ แม้จะฝึกจนถึงขั้นแปลงกายได้แล้ว แต่อายุขัยของสัตว์ของมันก็เพิ่งมีอยู่แค่นั้นเอง
พลังบำเพ็ญที่สูงขึ้นมาได้ขนาดนี้ ก็อาศัยพวกโอสถกับแก่นในถมประเคนเข้าไปทั้งนั้น
ไม่กลายร่างเป็นทารกขวบสองขวบนุ่งเอี๊ยมแดงตัวเดียว ก็นับว่าสวรรค์ยังมีตา ไม่อยากให้มันออกมาดูอุจาดลูกตาคนอื่นแล้ว
ติดก็ตรงที่เสียงแก่แดดห้าวเป้งแบบนั้น พอมาคู่กับหน้าตาเด็กน้อย คนที่รู้เรื่องก็ยังพอเข้าใจว่าเป็นปีศาจ
ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่อง คงนึกว่าเป็นคนแคระที่โตไม่เต็มวัยเป็นแน่
“เอาละน่า ก็แค่หมาป่าแปลงกายได้ จะมีอะไรน่าขำนักหนา? รีบออกไปจากที่นี่กันได้แล้ว ท่านอาจารย์ของข้ายังรออยู่ข้างนอก”
หลินชูอีพยายามกลั้นยิ้มมุมปากเอาไว้สุดฤทธิ์ ก่อนจะหันหลังเดินนำมนุษย์หินออกไปก่อนอย่างเอาจริงเอาจัง