เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 510 เจ้าคือต้าไป๋
บนยอดเขานั้น ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้มดำทะมึน เมฆหมอกบดบังหนาทึบ
สายลมยังไม่หยุดพัด พัดกระหน่ำจนต้นไม้ใบหญ้าส่งเสียงดังซ่า
ตรงใจกลางปราณวิญญาณ หลินชูอีหลับตาแน่น ดูดซับปราณวิญญาณจากทุกทิศทุกทางด้วยความเร็วที่เหนือกว่ายามปกติถึงสิบกว่าเท่า
ตันเถียนราวกับหลุมไร้ก้น ปราณวิญญาณที่ไหลทะลักเข้ามาจากเส้นลมปราณทั่วร่าง พอลอยหายเข้าไป ก็เงียบกริบดุจหินจมก้นทะเล ไม่เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
กุ๋นกุ่นยิ่งกว่านางเสียอีก มันเป็นเต่าตัวเดียวที่อยู่ตรงใจกลางพายุหมุนลูกเล็กอีกลูก
ปล่อยให้ปราณวิญญาณทะลักเข้าสู่ร่างอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
บาดแผลบนตัวต้าไป๋กับชิงจู๋สมานตัวอย่างรวดเร็ว ยิ่งดูดซับปราณวิญญาณเข้าไปมากขึ้นเท่าไร บนร่างของสัตว์ทั้งสองก็ยิ่งเปล่งแสงจางๆ ออกมา