ตอนที่ 438 รีบลงมือ

ตอนที่ 438 รีบลงมือ

พอแมงมุมขาทองค่อย ๆ คลานใกล้เข้ามา เสียงผู้หญิงแหลมเล็กพิลึกพิลั่นก็ดังขึ้น

“ไม่ได้เจอคนเป็น ๆ เยอะขนาดนี้มากี่ปีแล้วนะ? อื้ม หอมจัง”

หอมงั้นหรือ?

คำพูดนี้ก็ไม่ผิดหรอก เพราะพวกของหลินชูอีแต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา

ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ในกลุ่มพวกนาง สำหรับปีศาจที่สูบกินปราณมนุษย์แล้ว ล้วนเป็นยาบำรุงชั้นยอดทั้งนั้น

แต่ว่า มันก็ต้องกินให้ได้ก่อนน่ะนะ

มนุษย์หินยังคงยืนบื้ออยู่ในหมู่บ้าน เบิ่งเบ้าตากว้างมองดูแมงมุมตัวเท่าควายคลานผ่านหน้าไป โดยไม่ขยับเขยื้อนอยู่พักใหญ่

ต้องบอกเลยว่า แมงมุมขาทองไม่เห็นมันอยู่ในสายตาจริง ๆ

ไม่มีความระแวงเลยสักนิด คลานอาด ๆ ผ่านไปหน้าตาเฉย