ตอนที่ 437 แหย่รังแมงมุม

ตอนที่ 437 แหย่รังแมงมุม

อีกด้านหนึ่ง พวกหลินชูอีร่อนลงจอดที่ด้านนอกหมู่บ้านร้างกลางหุบเขาแห่งหนึ่ง

ตามทิศทางที่พระอาจารย์อู๋วั่งบอกไว้ก่อนหน้า ที่นี่ตั้งอยู่ในร่องเขา เดินเท้าหาอาจจะยากไปหน่อย แต่ถ้าบินมองลงมาจากบนฟ้าก็หาเจอได้ง่ายมาก

ทุกคนยืนอยู่บนเนินชัน พอกวาดตามองไป หมู่บ้านนี้น่าจะมีชาวบ้านอยู่แค่ราวสามสิบสี่สิบหลังคาเรือนเท่านั้น

ไม่รู้ว่าร้างคนมานานกี่ปีแล้ว บ้านเรือนจึงผุพังถล่มลงมาจนหมด ไม่มีหลังไหนรอดเลยสักหลัง

รอบด้านมีหญ้ารกขึ้นหนาทึบ ขวากหนามปกคลุม ต้นไม้ป่าก็โตจนลำต้นหนาเท่าถังน้ำ

ลำต้นคดเคี้ยวไปมา ต้นที่อยู่ใกล้ๆ สองสามต้นหักโค่นตรงกลาง บนพื้นยังมีกิ่งไม้หักเกลื่อนกลาด

ร่องรอยการต่อสู้ชัดเจนมาก น่าจะเป็นฝีมือของพระอาจารย์อู๋วั่ง

ยามแสงแดดส่องลงมา ที่นี่ไม่ได้ให้ความรู้สึกเยือกเย็นอะไรนัก แต่กลิ่นอายปีศาจร้ายที่อบอวลบางเบาในหมู่บ้านกลับไม่อาจมองข้ามได้เลย

โจวยี่เอามือป้องคิ้วมองไปรอบๆ แล้วพูดอย่างไม่เข้าใจ