เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 427 ทวงของอย่างมั่นอกมั่นใจ
ยังคงเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ขบวนรถม้าขบวนหนึ่งค่อย ๆ แล่นตรงเข้ามา ห่างจากเมืองผิงออกไปสิบลี้
กระสอบที่ซ้อนกันสูงลิ่วบนเกวียนแต่ละเล่มชวนให้สะดุดตายิ่งนัก ด้วยน้ำหนักขนาดนั้น พอเกวียนแล่นผ่าน รอยล้อเกวียนก็ยวบจมลึกเป็นร่องลึก
คนนำขบวนคือทหารการสามสิบกว่านาย คนที่อยู่หน้าสุดถือธงผืนหนึ่งไว้ในมือ
บนผืนธงนั้น มีตัวอักษร “เหลียง” ตัวเบ้อเริ่มเขียนอยู่
มือข้างหนึ่งของหัวหน้ามือปราบหวังวางไว้บนด้ามดาบ เขายืนเชิดหน้าอกผึ่งอยู่หน้าสุด
ด้านหลังเขามีคนตามมาสองร้อยกว่าคน แต่ละคนยืนตัวตรงเช่นกัน ทั้งหมดต่างหรี่ตามองขบวนคนที่ใกล้เข้ามาทุกที
เมืองเหลียงกับเมืองผิงอยู่ห่างกันสองเมือง ขบวนรถม้าขบวนนี้เดินทางติดต่อกันมาเจ็ดแปดวันแล้ว ตรากตรำกับการเดินทางจนมอมแมมหมดเรี่ยวแรงกันทุกคน
ยิ่งพอพ้นเมืองหลี่มาแล้ว ตลอดทางที่ผ่านมา ที่กันดารแห้งแล้งแห่งนี้ยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยวร้าง
ถ้าไม่ได้ตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาก็คงนึกว่าตัวเองเดินผิดทางไปแล้ว