ตอนที่ 160 ยกมาทั้งเล่ม

ตอนที่ 160 ยกมาทั้งเล่ม

พอกลุ่มของหลินชูอีพากันเดินจากไปอย่างเอิกเกริก คนที่เหลือในสนามม้าถึงค่อยพากันถอนหายใจโล่งอก แล้วทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น

บรรดาคุณหนูทั้งหลายแข้งขาอ่อนแรง พากันซบลงในอ้อมแขนสาวใช้ของตัวเอง เจ้านายกับบ่าวกอดคอร้องไห้ระงม

หลิวซงเสวี่ยหน้าซีดเผือด วิ่งโซซัดโซเซตรงเข้าไปหาฉู่หยวนเจ๋อ “ซื่อจื่อ ซื่อจื่อท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

ฉู่ยี่รีบเข้าไปปลอบน้องชายตัวเอง เจ้าอ้วนน้อยตกใจขวัญผวา เด็กอายุแค่เจ็ดแปดขวบซุกหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมอกเขาจนสะอึกสะอื้นแทบขาดใจ

พวกลูกท่านหลานนางที่ลงแข่งม้าด้วยกัน ต่างก็บาดเจ็บกันไปคนละเล็กละน้อย

พวกที่กระเด็นลอยออกไปตามแรงเหวี่ยงนั่นก็เรื่องหนึ่ง แต่แม้กระทั่งคนที่ยังนั่งอยู่บนหลังม้า ถ้าไม่เอวเคล็ดก็ข้อมือแพลง