ตอนที่ 87 ให้มึงกร่าง

ตอนที่ 87 ให้มึงกร่าง

ในสภาพจิตที่หลงคิดไปเองว่าได้รับการอภัยแล้วนั้น ไอแค้นของพวกทารกผีก็ค่อยๆ กลืนกินคนในหมู่บ้านจนกลายเป็นพวกเดียวกัน

เมื่อถูกดึงวิญญาณออกไป ชาวบ้านก็ค่อยๆ กลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่เดินได้

พวกมันกักขังวิญญาณของชาวบ้านเอาไว้ คอยทรมานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ให้พวกเขาต้องลิ้มรสความเจ็บปวดที่พวกมันเคยเจอ ซ้ำไปซ้ำมาปีแล้วปีเล่า

ทารกผีตอนถือกำเนิดขึ้นมา เดิมทีก็ไม่มีสติปัญญาอยู่แล้ว ทำไปเพียงเพราะสัญชาตญาณที่คอยไล่ฆ่าคนเป็นทุกคนที่เหยียบย่างเข้ามาในหมู่บ้าน

เป็นเช่นนี้เรื่อยมา กลิ่นอายไอโลหิตในหมู่บ้านจึงยิ่งมายิ่งเข้มข้น

จนกลายเป็นหมู่บ้านผีสิงสมชื่อ กระทั่งได้มาเจอพวกเขานี่แหละ

พอได้ยินติงเหยียนเล่าจบ ทั้งโจวอี้และหลินชูอีต่างก็นิ่งเงียบไปนาน

ฟืนในกองไฟส่งเสียงปะทุดังเปรี๊ยะๆ หลังจากเงียบอยู่นาน โจวอี้ก็ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง

“ชาวบ้านทิ้งเด็กมันก็ผิดจริง แต่คนในหมู่บ้านก็คงไม่ได้เลวไปเสียหมดทุกคนหรอกมั้ง”