ตอนที่ 62 เกิดเรื่อง

ตอนที่ 62 เกิดเรื่อง

หลินชูอีเดินวนเวียนอยู่ในตรอกซอกซอยลับๆ ทั่วทั้งเมืองอยู่ตั้งนาน ไม่รู้ว่าถล่มรังของพวกคนใจคดไปกี่แห่งแล้ว

ก่อนลงมือซ้อม นางมักจะถามขึ้นมาก่อนประโยคหนึ่งเสมอ “พวกเจ้าใช่ไหมที่จะมาซ้อมน้องชายข้า”

ถุงเงินได้มาไม่น้อย อันธพาลก็ซ้อมไปเพียบ แต่ดูเหมือนว่า...น่าจะ...ในนั้นไม่มีพวกที่จะมาดักตีเจียเป่าเลยสักคน

ลมหนาวพัดกรรโชก อากาศก็หนาว แต่ใจคนยิ่งหนาวเหน็บกว่า

พวกอันธพาล นักล้วงกระเป๋า และคนเกเรในเมืองต่างพากันหน้าบวมปูด นอนระเนนระนาดหมดเรี่ยวแรงอยู่ในตรอกเพื่อรอให้คนมาเจอ

พวกเขาสาบานเลยว่า ต่อไปนี้จะไม่ไปหาเรื่องเด็กอายุแปดเก้าขวบลงไปเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่ร้องไห้เลย แม้แต่น้ำตาก็ยังไหลไม่ออก ร้องไม่ออกของจริงเลยทีเดียว

หลินชูอีขึ้นไปนั่งบนเกวียนวัวขากลับบ้าน พลางรู้สึกเคว้งคว้างเหมือนชักกระบี่ขึ้นมามองรอบทิศแล้วไม่เจอใครให้สู้

เฮ้อ ไม่มีใครตอบโต้กลับได้สักคน