ตอนที่ 10 สิบปีแห่งการเดินทาง

ตอนที่ 10 สิบปีแห่งการเดินทาง

นายพรานผู้นั้นยืนขึ้น ใช้มือแตะคมดาบเบาๆ

ตอนที่เขาหันกลับมา เจ้าลิงก็เข้าใจในทันที

ช่วงเวลาแห่งความตายมาถึงในที่สุด มันเริ่มดิ้นรนสุดชีวิต

“หนีเร็ว… หนีเร็ว… เชวี่ยเอ๋อร์หนีเร็ว!”

ด้านหลังมีเสียงอันตึงเครียดของเชวี่ยเอ๋อร์ดังขึ้นไม่แพ้กัน “อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว”

“เพียะ——!” เชือกขาดแล้ว!

“หนีเร็ว——!” เชวี่ยเอ๋อร์กระพือปีกบินขึ้นอย่างแรง

สลัดเชือกหลุด เจ้าลิงก็อดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หน้าท้องแล้วโกยอ้าววิ่งกระเจิงเข้าไปในป่า

นายพรานมองดูทั้งหมดนี้ด้วยความตกใจ เขาคว้าคันธนูและลูกธนูที่วางทิ้งไว้ข้างๆ ขึ้นมาทันที ง้างสาย เล็งไปที่แผ่นหลังของเจ้าลิง แต่แล้วก็ชะงักไปนิด