ตอนที่ 7 ลอยเคว้งกลางสมุทร

ตอนที่ 7 ลอยเคว้งกลางสมุทร

การข้ามมิติไม่ใช่เรื่องสบายเลยสักนิด มันหมายถึงการต้องทอดทิ้งทุกสิ่งในอดีตไปจนหมดสิ้น

และเมื่อการข้ามมิติไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด ยามที่ว่างจนเหลือเพียงความคิดให้จมปลัก ความทรงจำเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ก็จะกลายเป็นภาระหนักอึ้งบั่นทอนจิตใจ

วานรหินที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางทะเลตกอยู่ในสภาพเช่นนี้นี่เอง เขาไม่เพียงคิดถึงเขาฮวากั่วซาน แต่ยิ่งคิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อนร่วมชั้น คิดถึงครูอาจารย์ คิดถึงโทรศัพท์มือถือ

คิดถึงโทรทัศน์ คิดถึงอินเทอร์เน็ต… สรุปสั้นๆ คือคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่าง

หากสามารถย้อนกลับไปได้ ต่อให้ยกตำแหน่งซุนหงอคงให้เขาสักสิบคน เขาก็ไม่มีอารมณ์อยากจะเป็นเลยสักนิด

ตอนที่อยู่บนเขาฮวากั่วซาน วันๆ เอาแต่วิ่งวุ่นหาทางเอาชีวิตรอด แทบไม่มีเวลามานั่งคิดสะระตะถึงเรื่องพวกนี้ ทว่าบัดนี้…

อดีตทั้งหมดที่เผลอลืมเลือนไปตลอดหลายเดือนมานี้กลับผุดขึ้นมาทรมานเขาไม่หยุดหย่อน