ตอนที่ 6 ออกเดินทางแสวงหาเต๋า

ตอนที่ 6 ออกเดินทางแสวงหาเต๋า

ยามที่รัตติกาลย่างกรายลงมาอีกครั้ง ในที่สุดวานรหินก็ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาทำคือยัดผลไม้กองโตที่ฝูงลิงนำมาเซ่นไหว้ลงท้องอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็ใช้เถาวัลย์และใบพัดพันแผลของตัวเองจนเรียบร้อย

ฉวยโอกาสช่วงเวลาว่าง เขายังได้ถ่ายหนักไปหนึ่งที

พูดถึงเรื่องถ่ายหนักนี้ก็ชวนให้เขาต้องใจสั่นขวัญเสียอีกรอบ ไม่มีกระดาษชำระ สิ่งเดียวที่พอจะใช้ได้ก็มีแค่ใบไม้ ทว่าใบไม้ส่วนใหญ่กลับลื่นเกินไป ไม่ว่าจะเช็ดอย่างไรก็เช็ดไม่สะอาด

จนปัญญาเข้าจริงๆ เขาจึงทำได้เพียงใช้ใบไม้ชนิดหนึ่งที่มีขนอ่อนเล็กๆ

ผลลัพธ์ย่อมเป็น ดอกเบญจมาศแหลกลาญไปตามระเบียบ

เมื่อคิดว่าหลังจากนี้ยังต้องใช้เจ้าสิ่งนี้จัดการเรื่องส่วนตัวไปอีกเป็นเวลานานแสนนาน วานรหินก็ยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวใจเป็นที่สุด ได้แต่คิดถึงชีวิตในอดีต

ช่วงไม่กี่วันต่อมาหากไม่มีความจำเป็นเป็นพิเศษ เขาก็ยืนกรานที่จะไม่ก้าวออกจากโพรงไม้นั้นเด็ดขาด นอกจากจะกบดานรักษาตัวอยู่ในโพรงไม้เฉยๆ แล้ว

เขายังเริ่มสั่งการทางไกลคอยบัญชาการฝูงลิงให้ไล่ล่าเสือ

กลวิธีการไล่ล่าต้องบอกว่าได้ผลเป็นอย่างยิ่ง คิดจะอาศัยการขว้างผลไม้ใส่ให้เสือตายโดยพื้นฐานแล้วย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่เขาสามารถปล่อยให้เสือหิวตายได้!