บทที่ 205

บทที่ 205

เป็นอีกหนึ่งวันฤดูหนาวที่เหน็บหนาว ยอดเขาเฮ่ออีถูกปกคลุมด้วยอาภรณ์ขนนกสีขาวบริสุทธิ์อีกครา

ช่วงนี้ยังมีลมพัดแรง หากไม่ปิดประตูหน้าต่างให้แน่นหนาขึ้นอีกนิด สายลมเย็นเยียบที่เล็ดลอดเข้ามาได้ทุกซอกทุกมุมก็จะทำให้กระดูกทั่วร่างรู้สึกเย็นยะเยือก

ภายในห้องจุดตะเกียงไว้หนึ่งดวง

"ต่อให้มีเพียงชั่วพริบตา ก็จงรักกันเถอะนะ"

เด็กสาวสองคนเบียดเสียดกันอยู่บนเตียงเดียวกันเพื่อไออุ่น ผ้าห่มนูนป่องขึ้นมา กำลังกระซิบกระซาบพูดคุยเรื่องลับ ๆ กันอยู่ และใต้ผ้าห่มผืนนั้น ยังซ่อนหนังสือเล่มหนึ่งเอาไว้

บนนั้นปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่เด่นชัด—《บันทึกเรือเมฆา》

ศิษย์พี่หญิงอ่านย่อหน้าสุดท้ายให้ศิษย์น้องฟังจบ ราวกับมีความรู้สึกท่วมท้นในใจอยู่ไม่น้อย

จากนั้นนางก็ค่อย ๆ พับปิดหนังสือลงอย่างระมัดระวัง เอ่ยปลอบใจศิษย์น้องว่า "เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งสิ้น เป็นเพียงหนังสือนิยาย จะถือเป็นเรื่องจริงจังไม่ได้ เจ้าฟังผ่าน ๆ ไปก็พอแล้ว"

ศิษย์น้องเล็กสะอึกสะอื้นจนตัวโยน ข้าวเย็นที่เพิ่งกลืนลงไปแทบจะสำลักพรั่งพรูออกมา