บทที่ 200

บทที่ 200

สำหรับหยุนซูเฉินในห้วงเวลานี้ นี่คือห้าร้อยปีในชีวิตของนาง

สำหรับชิงโจวเสวี่ยที่ท่องเที่ยวอยู่ ณ โลกชาตินี้ นี่คือการรอคอยอันยาวนานและยิ่งใหญ่

นางผู้มีรากแห่งรัก เฝ้ามองคนในดวงใจของตนอยู่ทุกวันทว่ากลับเข้าใกล้ไม่ได้ ย่อมมีความเจ็บปวดเจือด้วยความกังวลใจระลอกหนึ่ง และในความกังวลนั้นยังซ่อนความอิ่มเอมใจอันลึกล้ำเอาไว้ ถึงแม้จะทำอะไรไม่ได้เลย แต่การได้เห็นเจ้าตัวเล็กเติบโตขึ้นทีละน้อย ความสุขและความหวาดกลัวทั้งหมดในชีวิตของนางถูกเก็บไว้ในสายตา ความรู้สึกนี้ช่างสงบสุขยิ่งนัก

ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง

นางเคยเห็นภาพก้อนแป้งนุ่มนิ่มเกียจคร้านไม่ยอมตื่นนอน และเคยเห็นความดื้อรั้นที่ไม่ยอมอาบน้ำร่วมกับศิษย์น้องหญิง จากนั้นก็รอคอยให้นางผลัดความเยาว์วัยออกทีละน้อย หางคิ้วและนัยน์ตามีความคมชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งค่อย ๆ มีเงาร่างที่งดงามเหนือหล้าของคนผู้นั้น

น่าเสียดายที่เป็นเพียงเงาร่างเท่านั้น

ชาตินี้ท่านอาจารย์จะระลึกถึงนางได้อย่างไรเล่า

ความรู้สึกซับซ้อนนี้ค่อย ๆ เข้มข้นขึ้นตามกาลเวลาที่ผันผ่าน

และเมื่อท่านอาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยความคะนองเลือดทลายสุสานกระบี่ปลดปล่อยวิญญาณกระบี่ออกมา ชิงโจวเสวี่ยก็มองวิญญาณกระบี่สายนั้นอย่างงุนงง แล้วก้มมองดูตัวเอง