บทที่ 131

บทที่ 131

"สิ่งที่พวกเจ้าสัตว์สองเท้าตัวน้อยเรียบเรียงขึ้นมา ข้าไม่เข้าใจหรอก"

ชิงโจวเสวี่ยถือเปลวเทียน ส่องมองรอยสลักทีละรอยด้วยความพินิจ เนื่องจากผนังหินนี้ผ่านกาลเวลามาโดยสภาพแวดล้อมไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งยังไม่มีลมพัดหรือแดดเผา ตัวอักษรบนผนังจึงหลงเหลืออยู่ค่อนข้างสมบูรณ์ ลายเส้นพู่กันคมชัดราวกับเพิ่งสลักขึ้นเมื่อครู่

ภายในนั้นพอมองออกว่าเป็นลายมือของท่านอาจารย์ไม่ผิดแน่ แต่ตัวอักษรเหล่านั้นแฝงไว้ด้วยความเฉียบคมดุดัน ทั้งยังมีความเกรี้ยวกราดระคนอยู่ แตกต่างจากในปัจจุบันเล็กน้อย

เบื้องบนนั้นสลักชื่อคนไว้มากมายจนแน่นขนัด ส่วนใหญ่ใช้แซ่สวี

เหนือชื่อของแต่ละคนถูกเฉือนทับด้วยรอยกระบี่เฉียง ๆ หนึ่งที

ลึกลงไปด้านล่างยังมีข้อความอีก ชิงโจวเสวี่ยโน้มกายลง นำเปลวไฟเข้าไปใกล้ขึ้น ข้อความตรงนี้ไม่ใช่ชื่อคนอีกต่อไป แต่เป็นอักษรแปดตัวใหญ่ พู่กันเหล่านี้ลงน้ำหนักหนักหน่วงที่สุด ราวกับจะเจาะทะลวงผนังหินให้ทะลุ

【...วัฏสงสารแห่งวิถีสวรรค์ การสนองตอบย่อมไม่ผิดเพี้ยน】

เมื่อชิงโจวเสวี่ยเห็นถึงตรงนี้ ฝ่ามือของนางก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อบาง ๆ นางวางตะเกียงกลับไว้ที่เดิม

เสวียนอู่เห็นนางนิ่งเงียบไปกะทันหัน จึงกำลังคิดหาเรื่องราวสักเรื่องมาดึงดูดความสนใจของเจ้าเด็กน้อยผู้นี้