บทที่ 130

บทที่ 130

ก่อนหน้านี้เหล่าผู้อาวุโสกำลังหารือกันอย่างออกรสในตำหนักชุนชิว ภายนอกกลับมีเสียงความวุ่นวายสายหนึ่งดังขึ้น หยุนซูเฉินจึงเกิดความระแวงขึ้นมาบ้าง

นางใช้เชือกแดงเป็นสื่อสัมผัสได้ว่าชิงโจวเสวี่ยคล้ายกำลังมีภัย

ชั่วพริบตาถัดมา ประตูตำหนักพลันเปิดกว้างออก

ศิษย์ผู้ดูแลหอวินัยสองคนหามร่างของชิงโจวเสวี่ยที่หมดสติไปแล้วเข้ามา รีบร้อนมาหาเจ้าสำนักเพื่อตัดสินชี้ขาด และเอ่ยคดีฆาตกรรมในสำนักสายในด้วยเสียงสั่นเทา

หลานศิษย์หลินก้าวตามมาติด ๆ คล้ายดึงรั้งไว้ไม่ทัน ก้าวเท้าเหยียบเข้าไปในประตูตำหนักข้างหนึ่งแล้วถอยกลับออกไป สุดท้ายจึงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูด้วยความแค้นเคือง

สองตัวโง่เขลา หยุนซูเฉินนึกโกรธอยู่ในใจ มือที่กดลงบนพนักที่พักแขนเกือบจะบีบจนบุ๋มลงไป—หากช้ากว่านี้สักชั่วครู่ชั่วยาม ส่งเหล่าผู้อาวุโสต่างสำนักพวกนี้กลับไปเสีย คงไม่ลำบากใจถึงเพียงนี้

สีหน้าของเจ้าสำนักดำคล้ำราวกับก้นหม้อ ทำได้เพียงปล่อยให้เรื่องดำเนินไปตามธรรมชาติ เมื่อครู่เพิ่งจะพูดคุยกับคนพวกนั้นเรื่องทุกสำนักร่วมจิตร่วมใจเป็นหนึ่งเดียวกัน ผลลัพธ์คือชั่วพริบตาถัดมากลับขับไล่คนออกไป ยิ่งทำให้แก้ตัวไม่พ้นเข้าไปใหญ่

"เช่นนั้น... รอให้นางฟื้นขึ้นมาค่อย—"

หลังจากนั้นชิงโจวเสวี่ยคล้ายเกิดความตระหนักรู้ ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ