กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 67
วันนั้นยามบ่ายหยุนซูเฉินนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก ยามเคลิ้มฝันคล้ายได้ยินเสียงรอบเรือนเอะอะโวยวาย ดังเพล้งพร้างคล้ายข้าวของกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น
ติดต่อกันหลายวันล้วนเป็นเช่นนี้
ตอนแรกนางมักขมวดคิ้ว แต่ฟังจนชินไปเองในที่สุด
กระทั่งบ่ายวันหนึ่ง หลังจากนางตื่นจากความฝันและเดินตามเสียงไปยังห้องครัว ก็บังเอิญพบชิงโจวเสวี่ยกำลังยกจานอาหารออกมาพอดี
เมื่อเห็นหยุนซูเฉิน ชิงโจวเสวี่ยก็หยุดยืนแล้วมองนาง "ท่านอาจารย์"
สายตาของหยุนซูเฉินเลื่อนต่ำลง จ้องมองผักกาดสีเขียวขจีในชามที่อีกฝ่ายถืออยู่ "ยามนี้ยังเช้าอยู่ เหตุใดจึง..."
"ศิษย์ว่างไม่มีอะไรทำ เลยลองฝึกดูเจ้าค่ะ"
บนไหล่ของชิงโจวเสวี่ยมีหัวแมวโผล่ออกมา มันกระดิกหูร้องเหมียวสองสามครั้งคล้ายมีเรื่องจะเอ่ย
"เจ้าทำเองหรือ"