บทที่ 349 ห้องที่ยัยก้อนน้ำแข็งเคยพำนัก, จินอูสำแดงอานุภาพ!

หลังรอนแรมเดินทางมาหลายวัน ในที่สุดหลี่โม่และเหล่าผู้อาวุโสเผ่าอสูรก็ได้หยุดพัก ณ ดินแดนเผ่าหลวนคราม

ทิวทัศน์ในดินแดนเผ่าหลวนครามช่างงดงามตระการตายิ่งนัก

เมื่อมองจากที่ไกลๆ… ต้นไม้ใบสีฟ้าครามสูงตระหง่านแปลกตาขึ้นหนาทึบ กิ่งก้านสานทอเกี่ยวพันดุจฉัตรมงคล, บางคราก็แว่วได้ยินเสียงกระดิ่งหรือดนตรีบรรเลงกังวานใส ชวนให้หลงคิดว่าใบไม้สีหยกเหล่านั้นกระทบกันจนเกิดเป็นท่วงทำนอง

“หากลงใต้ไปไกลกว่านี้ ก็จะเป็นเขตอิทธิพลของพรรคอสูรปลุกวิญญาณและชนเผ่าแห่งต้าซางที่หลงเหลือแล้ว”

ซางฉินชิงทอดสายตามุ่งลงทิศใต้พลางเอ่ยขึ้น

“เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ควรลงใต้ไปอีกแล้วสินะ” อู๋ชิงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เพราะช่วงนี้นางรู้สึกว่าตนเองกระชุ่มกระชวยขึ้นเป็นกอง