บทที่ 338 ในเมื่อเป็นเช่นนั้น... ข้าก็ชิงเป็นเทพเจ้าของพวกเขาเลยมิได้หรือ?

“นี่มันเรื่องอันใดกัน… ถึงมาเร่งรัดให้ข้ามีทายาทสืบสกุล” ใบหน้าของหลี่โม่พลันทะมึนลง

ถึงแม้จะเวียนว่ายตายเกิดมาสองภพชาติ, ทว่าในชาตินี้เขาเพิ่งจะอายุสิบหกปี อีกตั้งสามเดือนกว่าจะครบสิบเจ็ดปีบริบูรณ์

“ไม่เร็วไปหรอก” อู๋ชิงหวนรำลึกความหลัง

“ยามที่ข้าพบพี่เฟิง… จวบจนกระทั่งคลอดเสี่ยวเซียว ข้าก็เพิ่งจะอายุร้อยกว่าปีเอง...”

หากนับตามอายุขัยของเผ่าอสูร… เวลาหนึ่งร้อยปีก็เทียบได้กับมนุษย์อายุสิบสี่ปีเท่านั้น

“สรีระร่างของอสูรกับมนุษย์ จะนำมาเทียบกันมิได้” หลี่โม่โบกมือปฏิเสธพัลวัน

ซางฉินชิงชำเลืองมอง ‘เจ้าหนูสกุลหลี่’ ที่ตีสีหน้าขึงขัง… แล้วเบนสายตาไปมองอิ๋งปิงที่แสร้งทำไขสือ, แววตาลอกแลกที่ทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งใด ทว่ากลับริมฝีปากกลับเม้มแน่น