กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มุโต้
สายลมกรรโชกแรงขึ้นอย่างกะทันหัน โคมไฟหน้ากระโจมไหววูบ แสงตะเกียงที่ลอดผ่านผืนผ้าใบดูสลัวรางลงถนัดตา
“เจ้านอนดีๆ”
“ข้าก็นอนดีแล้วนี่”
“นอนท่านี้จะไม่ทับแผลหรือ?”
“ข้าไม่เจ็บหรอก”
สหายหลี่น้อยเพิ่งได้รับ ‘ดาเมจ’ รุนแรงจนเกราะป้องกันใจพังทลาย ข้อนี้พิสูจน์ได้จากการที่เขานอนตะแคงคุดคู้ตัวงอราวกับกุ้งสุก
เจ็บแล้วต้องทำเช่นไร? แน่นอนว่าต้องกินยา!
น่าแปลกนัก… โอสถถ้วยนี้ยามดื่มลงไป กลับไร้รสขมฝาด หลี่โม่ดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยงสีหน้าก็ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด แถมยังต่ออีกสามชามใหญ่ได้สบายๆ
ต้องยอมรับว่าหมอทหารแห่งค่ายใหญ่ชิงมู่นั้นมีฝีมือเก่งกาจ