กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มุโต้
ยามค่ำค่อยๆ โรยตัว แสงสะท้อนสีแดงฉาบย้อมถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะจนขาวโพลนราวปุยเมฆ
อิ๋งปิงมองดูสีหน้าที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนของหลี่โม่, พลันรู้สึกอยากหดนิ้วมือขึ้นมาอย่างประหลาด, ทว่าในมือของนางกำลูกอมอยู่… ทั้งยังถูกเขากุมไว้หมด
หนาว?
แม้จะเป็นช่วงที่ลมและหิมะรุนแรงที่สุดในวันนี้ แต่นางกลับมิได้รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย, ด้วยมีกายาที่หล่อหลอมจากพลังไท่อิน, แค่ลมหนาวและน้ำค้างแข็งเพียงเล็กน้อยจะนับเป็นอันใดได้, นางคุ้นชินมานานแล้ว…
เมื่อไม่รู้ว่าหนาว ย่อมไม่รู้ว่าอุ่น
แต่บัดนี้มือซ้ายวางอยู่ด้านนอก, มือขวาที่อยู่ในสาบเสื้อ ถูกฝ่ามือที่ใหญ่ของเขาโอบกุมไว้
ความหนาวและความอุ่นพลันตัดกันอย่างชัดเจนในบัดดล
“ก็... หนาวนิดหน่อย”
“!”