บทที่ 308 เหตุใดมือเจ้าถึงเย็นนัก?

ณ ลานฝึกยุทธ์อันกว้างใหญ่

ทหารนับหมื่นนายรวมตัวกัน ทว่าบรรยากาศกลับเงียบกริบไร้สุ้มเสียง, แม้แต่ ‘ศิลาปะการังวาฬ’ ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางกองทัพยังดูสงบนิ่ง

“สวรรค์เถิด... ของสิ่งนี้เชื่อมต่อกับชีพจรธรณีเชียวนะ อย่างน้อยก็รองรับแรงกระแทกได้ถึงระดับภูมิทัศน์ภายในขั้นเก้า”

“เมื่อครู่พวกเจ้าไม่เห็นหรือ? ศิลาปะการังเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว! นั่นแสดงว่าแรงกระแทกจากค่ายกลของคุณชายน้อยหลี่… ทะลุถึงขอบเขตกายภายนอกแล้ว!”

“ขอบเขตปราณญาณเทพ แต่กลับปลดปล่อยการโจมตีทางกายภาพได้รุนแรงถึงเพียงนี้... เช่นนี้มัน...”

“ยอดเยี่ยม!”

ผู้คนนับหมื่นต่างเดือดพล่านด้วยความตื่นเต้น!

…

บนแท่นบัญชาการ

จงเจิ้นเยว่และจงหลิงต่างกลั้นหายใจ จ้องมองฉากเบื้องหน้าเขม็ง ด้วยความรู้สึกที่ทั้งอิจฉาและใฝ่ฝัน!