บทที่ 304 ครานี้ไม่หนี, สนทนาด้วยกระดานหมาก

ณ เมืองเล็กแห่งหนึ่งในหนานเจียง

ท้องฟ้ามืดครึ้มราวปุยนุ่นขึ้นรา สายลมรุนแรงพัดพาเกล็ดหิมะให้โปรยปราย อุณหภูมิในป่าเขาลดต่ำลงจนหยดน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง

ในสภาพอากาศเช่นนี้… แม้แต่คนเก็บสมุนไพรที่ช่ำชองก็ไม่กล้าขึ้นเขา

แต่กลับมีร่างหนึ่งเคลื่อนไหวฝ่าทะลวงอยู่ท่ามกลางป่าทึบ คล่องแคล่วดั่งมัจฉาแหวกน้ำในสมุทร

เถาวัลย์สีแดงที่พันรัดต้นไม้ถูกตัดขาด น้ำเลี้ยงที่หยดรินถูกรองไว้ในกระบอกไม้ไผ่

“ปีนี้อากาศหนาวเย็นผิดปกติ หลายพื้นที่คงต้องเตรียมพิธีเซ่นไหว้อีกแล้ว”

หวงตงไหลเงยหน้าดื่มน้ำเลี้ยงในเถาวัลย์ มองท้องฟ้าสีเทาหม่นก่อนจะพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา

เขาคือ ‘เด็กชาย’ เพียงคนเดียวของเมืองว่างซาน… ที่รอดชีวิตจากพิธีเซ่นไหว!

นิสัยสุขุมระแวดระวังของเขา มิใช่สิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด