บทที่ 302 ผู้หาญสู้หมื่นทัพ, เพลงกล่อมเด็ก

หลี่โม่ “!”

เขามองเด็กสาวที่ยกเนื้อเสียบไม้ขึ้นมาจรดริมฝปาก นางก้มหน้ามองเขาอย่างเงียบงัน ราวกับดวงจันทร์ที่ย้อมไปด้วยกลิ่นอายควันไฟของโลกมนุษย์

บางที... นี่อาจเป็นเพียงความคิดชั่ววูบ

ต้าหลางในตอนนั้น… เป็นไปได้หรือไม่ว่ารู้ทั้งรู้ว่ามีพิษ แต่ก็ยังยกขึ้นมาซดรวดเดียว?

อย่างไรเสีย… ยัยก้อนน้ำแข็งร้ายกาจยิ่งกว่าจินเหลียนเอ๋อร์ในเรื่องเล่าที่แต่งขึ้นนั่นเสียอีก

“อืม.....” ภายใต้สถานการณ์ที่ยากจะต้านทานเช่นนี้ สหายหลี่น้อยไม่มีเวลาไปขัดข้องใจกับคำว่า ‘เจ้าน้องชายตัวแสบ’ ของนาง

เขาจึงอ้าปากกัดเข้าไปหนึ่งคำ

อิ๋งปิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากสีแดงขยับเล็กน้อย

“เด็กดี…”

“.....” หลี่โม่พลันหดคอ