บทที่ 272 พุทธภูมิ, พวกเขานัดหมายกันแล้ว!

“พระมหาเถระหยั่งถึงสิ่งใดกัน?”

เสียงของหลี่โม่แผ่วเบา แต่ในใจกลับเต้นถี่รัวขึ้นเล็กน้อย

เพราะหากพระมหาฮ่วยคงมิอาจหยั่งเห็นความจริงบางอย่างได้ ก็คงไม่คู่ควรกับสมญานาม ‘จอมพุทธาผู้หยั่งฟ้า’

แต่เขาเองก็อดมิได้ที่สงสัยใคร่รู้ เพราะผู้ที่เข้าชิง ‘หยกเทวะจากนอกฟ้า’ ในครั้งนี้ ล้วนเป็นเหล่าอสูร—อาจมีข้อกำหนดไว้ว่า ‘ห้ามมนุษย์เข้าร่วม?’

หรือ... ท่านจำไม่ได้แล้ว และหากจำไม่ได้ ย่อมเท่ากับว่า ‘ไม่มีข้อห้าม’ นี้

หลี่โม่รู้มาอย่างหนึ่ง… พระมหาเถระรูปนี้มีนิสัย ‘ขี้ลืม’ เป็นพิเศษ

“ให้เหล่าโยมรอกันนานมากแล้ว... หยกเทวะจากนอกฟ้า ขณะนี้อยู่ที่...”

พระมหาฮ่วยคงกล่าวมาเพียงครึ่งประโยคก็ชะงักกึก ก่อนจะหันมองไปยังข้างกาย

พระเถระเหิงหย่วน—ซึ่งสำรวมอยู่ในวิถี ‘สมาธิแห่งการปิดวาจา’ ได้แต่ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนทำสัญญาณมือบอก

“อ๋อ... อยู่ใน ‘พุทธภูมิ’ ของอาตมานี่เอง”