บทที่ 271 พระซางอ้าย, พระมหาเถระฮ่วยคง

รุ่งเช้าวันถัดมา

ณ ถ้ำสวรรค์ของเผ่าน้ำ ในตำหนักรองแห่งอารามเสวียนคง

กลางสายน้ำเชี่ยวกรากที่กระเพื่อมไหว เงาร่างมังกรน้ำแหวกว่ายทวนกระแสน้ำ ก่อฟองคลื่นสีขาวฟูฟ่องราวพายุ บางครายังเห็นมันทะยานหลบโขดหินในธารอย่างคล่องแคล่ว

กระแสน้ำยิ่งเชี่ยวกรากเพียงใด แต่ร่างมังกรน้ำตัวนั้นก็มิถูกพัดพาแม้แต่น้อย ความเร็วซึ่งเคยเป็นจุดอ่อนของหลี่โม่ บัดนี้กลับถูกฝึกปรือจนเกือบไร้ที่ติ

ครั้นแปลงกายเป็นมังกรน้ำฝึกอยู่ในลำธาร ก็ราวกับได้รับเทพประทานพรให้แหวกว่ายเหนือคลื่นคลั่ง

ตูม—!

ละอองน้ำแตกกระจาย เงามังกรโผทะยานขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ก่อนจะแปรร่างเป็นชายหนุ่มที่ร่างท่อนบนเปลือยเปล่า

ใต้แสงอาทิตย์—ร่างของหลี่โม่กำยำสมส่วน กล้ามเนื้อคมชัดราวเสือที่กำลังเคลื่อนไหวเต็มพลัง ผิวทอประกายดั่งหยกดำ แม้ร่างกายมิใหญ่โตนัก ทว่ากลับให้ความรู้สึกที่ยากจะสั่นคลอน