กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มุโต้
แสงจันทร์ทอแสงเย็นดุจสายธาร เงาไม้ไหวระริกตามแรงลมราตรี แผ่วเบาจนได้ยินเสียงใบเสียดสีกันชัดเจน หลี่โม่หันไปตามเสียงนั้น พลันเห็นเพียงเงาร่างหนึ่งทอดยาวบนพื้นศาลาอันเงียบงันของวัดเสวียนคง
นางยืนประสานมือไว้ด้านหลัง แสงสีเงินสาดกระทบพื้นหินแลดูงามสงบ อาภรณ์ขาวพิสุทธิ์สะท้อนเงาใต้ดวงเดือนเด่น
อิ๋งปิงทอดดวงตาลงต่ำ คล้ายภาพของหงส์ศักดิ์สิทธิ์ในแดนมรรคา ทำให้แม้แต่รูปเคารพพระโพธิสัตว์ที่อยู่เบื้องหลังดูไร้ซึ่งความงามไปในทันใด
“ถุงผ้ามันหล่น ข้าจึงคิดจะไปแขวนคืน”
หลี่โม่รีบปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ ผูกถุงผ้าด้วยปมแน่นหนาจนแน่ใจว่าคราวนี้จะไม่หลุดร่วง
“ข้างในใส่อะไรเอาไว้?”
“ถ้าบอกไป... มันจะศักดิ์สิทธิ์หรือ?” เจ้ามังกรน้อยที่ปากเพิ่งบอกว่าไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา กลับทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง