บทที่ 268 ใต้ต้นไม้แห่งบุพเพ

ภายนอกวัดเสวียนคงมิได้ดูใหญ่โตนัก ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายเก่าแก่โอ่อ่า ราวกับวัดพุทธที่ตั้งตระหง่านมานานนับพันปี

เหล่าอสูรจากเผ่าต่างๆ เดินตามพระผู้นำทางซึ่งนุ่งห่มจีวรปะชุนหลากสี เข้าสู่เขตวัดไปอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู ทุกผู้คนก็สัมผัสได้ถึงเสียงสวดมนต์แผ่วเบาที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ กลิ่นธูปมิได้แรงกล้านัก ทว่ากลับมีเพียงความสงบร่มเย็นประหนึ่งหลุดพ้นจากโลกีย์วิสัย

แท้จริงแล้ววัดเสวียนคงมิได้เปิดรับผู้คนทั่วไป ปกติประตูวัดจะปิดตายอยู่แทบตลอด ยกเว้นเมื่อถึงวาระที่ ‘หยกเทวะจากนอกฟ้า’ ตกมาในรอบหกสิบปี ด้วยเหตุนี้ภายในจึงสงบเงียบจนแทบไร้เงาผู้มาเยือน

สามเณรหนุ่มผู้นำทางของเผ่าน้ำก็เฉกเช่นเดียวกัน เขานุ่งห่มจีวรปะชุน นิ่งเงียบไม่ปริปาก มีเพียงฝีเท้าแผ่วเบาที่นำทางไปอย่างสงบ

“วัดใหญ่โตถึงเพียงนี้ มีอสูรจากสารพัดเผ่ามาอยู่ร่วมกัน จะมิมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันบ้างเชียวหรือ?” หลี่โม่เอียงหน้าเอ่ยถามอย่างใคร่รู้