บทที่ 265 งานประลองเฟ้นหาคู่ของเผ่าน้ำ, ยัยก้อนน้ำแข็งกำลังมา!

ยามอรุณเบิกฟ้า

แสงอาทิตย์แรกดุจเปลวเพลิงอาบไล้ยอดเขาจินติ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของ ‘วัดเสวียนคง’ จนหมอกทั่วศาสนสถานกลายเป็นวงแหวนสีทองอร่ามตา

ทว่าเชิงเขาในยามนั้นกลับคึกคักผิดปกติ เหล่าอสูรนับร้อยนับพันมารวมกลุ่มกัน บรรยากาศเต็มไปด้วย ‘กลิ่นอายแห่งการช่วงชิง’ ทว่าความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่นั้น... กลับมีเหตุผลที่ผิดแผกไปจากเดิมอยู่บ้าง

เรือกระดูกปลาเคลื่อนเข้าสู่ท่าอย่างช้าๆ หลี่โม่หรือ ‘เทียนเจียวหนุ่ม’ แห่งเผ่าหมิงเจียวเงยหน้ามองฟ้า ราวกับกำลังเฝ้าคอยบางสิ่งบางอย่างที่อยู่นอกขอบเมฆ

มู่หรงเซียวที่อยู่ด้านข้าง ศีรษะโล้นเป็นประกายสว่างจ้าสะท้อนแสง ผู้ไม่รู้คงคิดว่าเป็นพระจากวัดเสวียนคงลงมารับเสียเอง

ส่วน ‘อู๋ชิง’ กับ ‘มู่หรงเฟิง’ ยืนเคียงกันอยู่บนหัวเรือ มองเหล่าเผ่าน้ำที่รออยู่ฝั่งตรงข้ามก็อดรู้สึกภาคภูมิในเผ่าหมิงเจียวไม่ได้