บทที่ 264 ต้นไม้แห่งบุพเพ, ทั้งหมดนี้เพื่อข้าหรือ!

ดินแดนเผ่าหลวนคราม

ยามราตรีสงัดแห่งสายหมอกสีเงิน จันทราสีนวลเย็นเยียบลอยเด่นกลางนภา ปีกคู่อ่อนช้อยประณีตราวไหมหยกถักทอกำลังถูกแสงจันทร์อาบไล้จนเป็นประกายระยับ

นางนั่งอยู่บนกิ่งสูงสุดของพฤกษาใหญ่แห่งแดนเผ่าหลวนคราม ปลายขาเรียวแกว่งไกวไปมาแผ่วเบา ในอ้อมแขนมีตุ๊กตาหัวโตตัวหนึ่ง

ดูราวกับว่า... นางกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์

ยัยก้อนน้ำแข็งจ้องมองจันทราด้วยแววตาแน่วแน่ ใบหน้างามสะอาดราวหยกขาวสลักไร้มลทิน… ยังไม่ทันดึงห้วงภวังค์กลับคืน กิ่งไม้ก็แอ่นตัวลงแผ่วเบา

มีใครบางคนมาเยือน—เป็นสาวน้อยในชุดสีฟ้าคราม

หลังอยู่ร่วมกันหลายวัน อิ๋งปิงก็จำชื่อนางได้แล้ว นางมีนามว่า ‘หลวนชิง’

เสียงกระดิ่งเล็กดังกรุ๋งกริ๋งกังวานยามค่ำ หลวนชิงส่งสัญญาณที่ตีความออกมาได้ว่า…

“ได้เวลาออกเดินทางแล้ว ท่านผู้อาวุโสให้ข้ามาแจ้งแก่ท่าน”