บทที่ 190 เซียนสวรรค์ปะทะธิดาเทพจอมปลอม, กระบี่เดียวทะลายม่านมายา!

“เอาล่ะ ในเมื่อมีหยกงามอยู่เบื้องหน้า สตรีชั้นต่ำเช่นข้าก็ขอขายหน้าสักคราหนึ่ง”

‘หูเหมย’ ย่อกายคารวะแผ่วเบาท่ามกลางสายตาของผู้คน—จากนั้นจึงเยื้องย่างออกจากฝูงชน มุ่งตรงไปยังศิลาแห่งรอยกระบี่

เมื่อย่างเท้าเข้าใกล้ศิลาประหลาด พลันบังเกิดเสียงพิณและขลุ่ยบรรเลงประสานแว่วมาในความมืด—เสียงขลุ่ยสะอื้นครวญ โหยหวนบาดลึกไปตามสายลม ดุจท่วงทำนองจากสรวงสวรรค์ สะกดตรึงจิตใจของผู้คนยิ่ง

“เสียงพิณและขลุ่ยนี้มาจากที่ใดกัน?”

“ย่อมเป็นเพราะสตรีนางนั้น…กำลังเข้าถึงแก่นแท้ของศิลาประหลาดอยู่”

“สหาย... ท่านเคยได้ยินตำนานของอสูรพิณ—อันดับสองแห่งทำเนียบสวรรค์เมื่อพันปีก่อนหรือไม่? ว่ากันว่านั่นคือยอดฝีมือผู้ใช้เสียงเข้าสู่มรรคา สามารถแปรเปลี่ยนท่วงทำนองเป็นวิชาสังหารได้”

“บทเพลงหนึ่ง…สามารถบีบคั้นผู้คนให้เจ็บปวดรวดร้าวปานตาย—อีกบทเพลงหนึ่ง กลับชักเชิดผู้คนให้กลายเป็นศพเดินได้”