เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉินเป่าจูไม่รับน้ำใจแม้แต่น้อย พลางเอ่ยเหน็บแนมประชดประชันว่า “ฉันตีลูกชายตัวเองมันเกี่ยวอะไรกันกับคุณด้วย ถึงวันที่ลูกชายคุณร้องเรียกคนแซ่เจียงว่าแม่บ้าง ฉันว่าคุณคงตีหนักกว่าฉันเสียอีก”
ป้าหน้าแตกยับเยิน ได้แต่ล่าถอยจากไปอย่างกระดากอาย
จ้าวเป่าดื้อรั้นกว่าที่เฉินเป่าจูคิดไว้ ไม่ว่าจะถูกทุบตีอย่างไร ก็กัดฟันแน่นไม่ยอมปริปาก
จนกระทั่งซุนเซี่ยงเฉียนได้ข่าวแล้วรีบรุดมา ละครลิงฉากนี้จึงยุติลง
“พี่สะใภ้ ขอโทษด้วย ฉันจะพามณีไปเดี๋ยวนี้” ซุนเซี่ยงเฉียนเอ่ยขอโทษซ้ำ ๆ
ช่วงนี้ฮั่วตงหลินใช้ชีวิตพักฟื้นอาการบาดเจ็บอยู่ที่บ้าน งานส่วนใหญ่จึงกองทับอยู่บนตัวซุนเซี่ยงเฉียน
เพียงไม่กี่วันสั้น ๆ ร่างทั้งร่างก็ซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว
เขาอุ้มจ้าวเป่าขึ้นมา ยัดใส่อ้อมแขนทหารรักษาการณ์ข้าง ๆ จากนั้นก็แบกเฉินเป่าจูขึ้นบ่าแล้วก้าวเดินทันที
เฉินเป่าจูอึ้งไปวูบหนึ่ง ทั้งก่นด่าไม่ไว้หน้า ทั้งทุบตีเขาไปตลอดทาง