เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ย่าทวดเก่งกาจขนาดนั้น การผ่าตัดเล็ก ๆ แค่นี้ย่อมไม่คณามือเธอแน่นอน”
หม่านหม่านเท้าเอวด้วยมือเล็ก ๆ วิเคราะห์อย่างเสียงใสไร้เดียงสา “ถ้าเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน แพทย์ก็ต้องออกมาแจ้งสมาชิกครอบครัวแล้วสิฮะ”
“แต่คุณอาแพทย์ยังทำการผ่าตัดต่อไป แสดงว่าขั้นตอนราบรื่นมากฮะ”
พูดจบก็ผายมือทั้งสองออก กำชับอย่างกระตือรือร้น “เพราะงั้นคุณปู่ทวดก็วางใจได้เกินร้อยเลยนะฮะ ขืนย่าทวดเห็นท่าทางร้องไห้ขี้มูกโป่งเข้า เดี๋ยวก็โดนดุอีกหรอก”
ตาแก่เจียงถูกดวงตากลมโตไร้เดียงสาคู่นั้นจ้องมอง ก็รู้สึกละอายใจจนกลืนน้ำตากลับลงไป
หัวใจ ไม่ได้ตื่นตระหนกถึงเพียงนั้นแล้ว
ฮั่วตงหลินเลิกคิ้วกระบี่ขึ้น บีบมือน้อย ๆ ของภรรยาเบา ๆ “ทำไมลูกชายคุณถึงเก่งกาจขนาดนี้นะ”
คำพูดเหล่านี้หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นพูด ผลในการปลอบประโลมคงไม่อาจเทียบเท่าหม่านหม่าน