กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ศาสตราจารย์หานปวดใจยิ่งนัก
ชายชราผู้ซื่อตรงมาตลอดทั้งชีวิตเอ่ยเกลี้ยกล่อมสุดกำลัง “ฝนตกปรอยๆ การคบหาอยู่ร่วมกันระหว่างคนเรานั้นต้องอาศัยวาสนา ฝืนใจกันไม่ได้หรอก”
“วันหน้า……เธอตั้งใจทำงานวิจัยไปเถอะนะ”
การที่ฝนตกปรอยๆกลับประเทศมาคราวนี้ ก็เพื่อนำวิธีการผลิตพลาสติกที่บุคลากรดีเด่นจากโพ้นทะเลเข้ามาในประเทศ เพิ่มกำลังการผลิตในประเทศ ในฐานะบุคลากรด้านการวิจัย การวิจัยย่อมสำคัญที่สุด จะมัวมาเสียเวลากับเรื่องรักใคร่ได้อย่างไร
เฉาอวี่รู้สึกเหมือนลมหายใจจุกแน่นอยู่ที่ลำคอจนแทบสำลัก โกรธจนเลือดแล่นขึ้นสมอง
แต่เมื่อนึกได้ว่าตนเองยังมีเรื่องต้องขอร้องเขา จึงทนสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา
เธอหลุบขนตาลงต่ำ “คุณปู่ฮั่น ฉันเชื่อฟังคุณปู่ทุกอย่างค่ะ”