เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แม้จะรู้ว่าเขากำลังแกล้งทำตัวน่าสงสาร แต่เจียงหนิงหนิงก็อดใจอ่อนไม่ได้ เธอปั้นหน้าเย็นชาช่วยเขาสวมเสื้อผ้า
ทำได้เพียงสวมแขนเสื้อเข้าไปข้างหนึ่งก่อน แล้วค่อยกลัดกระดุม
เพิ่งจะสวมเสื้อผ้าเสร็จ ฮั่วตงหลินก็คว้าแขนของเธอแล้วดึงเข้ามาตรงหน้าอย่างกะทันหัน เจียงหนิงหนิงทรงตัวไม่อยู่ ร่างทั้งร่างจึงนั่งลงบนตักของเขา
“แพทย์สั่งให้คุณอยู่นิ่ง ๆ นะ!” เธอแทบอยากจะยื่นมือไปทุบตีเขา “ถ้าเกิดไปดึงรั้งจนกระทบกระเทือนบาดแผลเข้าจะทำยังไง?”
มุมปากของฮั่วตงหลินยกโค้งขึ้น “ฉันคิดถึงเธอ”
“โชคดีที่ยังเหลือมืออีกข้างหนึ่ง พอให้กอดเธอได้บ้าง”
เจียงหนิงหนิงที่สะสมความโกรธไว้เต็มท้อง พอได้ยินคำพูดนี้ ความโกรธก็พลันสลายหายไปจนหมดสิ้น
ศีรษะซบลงตรงหน้าอกของเขา
เสียงหัวใจเต้นของเขาส่งผ่านแผงอกออกมา สะเทือนจนแก้วหูคันยิบ ๆ ดังยิ่งกว่าเฮลิคอปเตอร์เสียอีก
“คนโง่”