เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ด้านบนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง แลดูแล้วใจหายใจคว่ำ
“ภรรยา” ฮั่วตงหลินรู้ตัวว่ามีความผิด จึงก้าวเข้ามาจับมือเธออย่างเอาอกเอาใจ
เมื่อก่อนบาดเจ็บสาหัสกว่านี้มากนัก
ทว่าในตำราบอกไว้ว่า ในเวลาเช่นนี้ยิ่งพูดยิ่งผิด มิเช่นนั้นภรรยาต้องยิ่งโกรธเคืองขึ้นแน่
เจียงหนิงหนิงคิดจะสะบัดออก แต่ก็กลัวว่าบาดแผลของเขาจะปริแตกอีกรอบ
เธอข่มอารมณ์แล้วกล่าวว่า “มัวยืนเหม่ออะไรกัน รีบขึ้นรถ ฉันจะพาคุณไปพันแผลที่สถานีอนามัย”
ฮั่วตงหลินสบเข้ากับใบหน้าเล็กเย็นชาของเธอ รวมถึงดวงตาคู่นั้นที่กำลังพ่นไฟ ในใจกลับอบอุ่นซาบซ่านเหมือนได้ดื่มน้ำผสมน้ำผึ้ง มุมปากแทบจะกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่
“ไม่ต้องกังวล บาดแผลเล็กน้อยแค่นี้ ฉันไม่เป็นไร”
เจียงหนิงหนิงกัดริมฝีปากไม่เอ่ยคำใด สภาพเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังเรียกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ