กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คุณพูดจาเพ้อเจ้อ!”
เสียงเด็กอ่อนหวานพลันดังขึ้น
ก้อนแป้งน้อยที่ค่อนข้างกลัวการเข้าสังคมกระโดดออกมาจากด้านหลังของเจียงหนิงหนิง สองมือเท้าสะเอว โกรธจนแก้มป่องพองยุบเหมือนกบน้อย
ส่งเสียงดุแบบน่าเอ็นดูโต้แย้ง “ย่าใจร้ายกับปู่ใจร้ายไม่ยอมให้พวกเรากินข้าว จนทำให้แม่เป็นโรคกระเพาะอาหาร พ่อถึงไม่สนใจพวกเขา ถ้าคุณจะโทษก็ต้องโทษพ่อ ทำไมต้องมาต่อว่าแม่ของฉันด้วย”
“ต้องเป็นเพราะคุณสู้พ่อของฉันไม่ได้ ไม่กล้าหาเรื่องพ่อของฉัน แล้วก็คิดว่าแม่ของฉันรังแกง่ายกว่าแน่ ๆ!”
แต่ละประโยคมีเหตุผลชัดเจน แทงใจดำตรงจุด ทำให้หญิงคนนั้นเสียหน้าอย่างหนัก พึมพำว่า “เด็กกะโปโลนี่กลายร่างเป็นปีศาจแล้วหรือไงกัน”
เจียงหนิงหนิงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “คุณป้า ความเชื่องมงายศักดินาเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เชื่อไหมว่าฉันจะเอาคำพูดนี้ไปรายงานที่สหกรณ์ประชาคม”