เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่?”
การเคลื่อนไหวตอนลุกจากเตียงเบามากแล้ว แต่ก็ยังทำให้พวกถวนจื่อที่อยู่ข้าง ๆ ตื่นตกใจอยู่ดี
บ่งบอกได้ชัดเจนว่าช่วงนี้พวกเขาไร้ซึ่งความรู้สึกมั่นคงเพียงใด
ในใจของเจียงหนิงหนิงรู้สึกปวดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นเหรอ?” หม่านหม่านขยี้ตา พลางตะเกียกตะกายจะลุกขึ้นมา
“ฟ้ายังไม่สว่างเลย นอนต่ออีกสักหน่อยนะ รอให้ตื่นนอนแม่ก็กลับมาแล้ว”
เจียงหนิงหนิงจูบหน้าผากพวกเขา กล่อมให้พวกถวนจื่อกลับไปนอนใหม่อีกครั้ง ถึงค่อยสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกจากบ้าน
พอเห็นเจียงหนิงหนิง น้ำตาของเถี่ยจู้ก็ไหลทะลักออกมาทันที เขาวิ่งถลาเข้ามาข้างหน้าประหนึ่งได้พบผู้ช่วยชีวิต “น้าเจียง แม่ฉันร้องเรียกยังไงก็ไม่ตื่น ต้องไปสถานีอนามัย”
เด็กคนนี้ร้องไห้จนน้ำตามูกเปรอะเปื้อนไปหมด มอมแมมเหลือเกิน