ตอนที่ 123 สองเจ้าตัวน้อยนับถือผู้ยิ่งใหญ่เป็นปู่

ขบวนรถไฟเคแปดเก้าห้าที่มุ่งหน้าไปยังเมืองเจียงจอดเทียบกลางทาง

ติงเหรินหมินออกไปสืบดูรอบหนึ่งพอกลับมา คิ้วก็ขมวดเป็นปม

“พี่ใหญ่ติง เกิดอะไรกันขึ้นหรือ” เจียงจื้อกังยืดคอชะเง้อมองออกไปข้างนอก เห็นหมอคนหนึ่งพาพยาบาลสองคนรีบรุดมาทางนี้

มุมปากของติงเหรินหมินกระตุก “ตู้รถไฟข้าง ๆ มีป้าคนหนึ่งกำลังเล่นอุจจาระ”

“อะไรนะ” เจียงจื้อกังสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไป

ติงเหรินหมินจึงจำต้องพูดซ้ำอีกรอบ

เจียงจื้อกังฟังจบก็พูดไม่ออกเช่นกัน “รถไฟต้องจอดนานแค่ไหน ตามแผนเดิมจะถึงเมืองเจียงตอนกลางวัน คงไม่ใช่พรุ่งนี้กลางดึกถึงจะไปถึงหรอกนะ”

ไช่จินฮวาตวัดสายตาดูแคลนต่อไป “แกจะกังวลบ้าอะไร ยังไงพักเรือนรับรองก็มีคนจ่ายเงินให้อยู่แล้ว”

จากนั้นก็ยื่นมือลูบท้อง “พอดีฉันหิวแล้ว เสี่ยวติง ไปซื้อของกินกับพนักงานประจำรถไฟมาหน่อยสิ”