ตอนที่ 122 เถียนชุ่ยเฟินแกว่งเท้าหาเสี้ยน

บนรถไฟที่มุ่งหน้าสู่เมืองเจียง

“ย่า ย่าว่าเรื่องที่หนิงหนิงน้องสาวลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกับนายทหารระดับสูงเป็นเรื่องจริงเหรอ” นั่งรถไฟมาทั้งวัน เจียงจื้อกังรู้สึกว่าก้นแทบจะพังอยู่แล้ว

ที่นั่งแข็งทั้งแคบทั้งอึดอัด อากาศก็เหม็นเป็นพิเศษ

ความสุขยังไม่ทันได้เสพ ก็ต้องมารับกรรมก่อนเสียแล้ว

เขาเริ่มเสียใจอยู่นิด ๆ ที่หลงเชื่อคำยุยงหลอกลวงของคนผู้นั้น

ผิดกับหญิงชราไช่จินฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งนั่งนิ่งมั่นคงดั่งระฆังใบใหญ่ กลอกตาใส่ด้วยสายตาดูแคลนอย่างใจเย็นยิ่ง “จริงหรือไม่ไปถึงที่ก็รู้เอง อีกอย่างค่ารถก็ไม่ต้องเสียเงิน”

“แบบนั้นได้ยังไงกัน ผมต้องไปถามดูอีกรอบ!”

เจียงจื้อกังกลอกตาไปมา ลุกขึ้นไปนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าประตูห้องส้วม

ชายผมเสยเปิดหน้าผากในชุดจงซานทำธุระส่วนตัวเสร็จ พอเปิดประตูออก ภาพตรงหน้าก็มืดลง ถูกกำแพงเนื้อขวางทางเอาไว้