เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ปาเข้าไปสี่ทุ่มแล้ว คาดว่าคงเห็นแสงไฟในห้องรับแขกยังสว่างอยู่จากข้างนอก ภรรยาทหารหลินข้างบ้านถึงได้ไปถึงบ้านขอความช่วยเหลือ
อีกฝ่ายเป็นสหายหญิง ฮั่วตงหลินจึงไม่สะดวกออกหน้า ทำได้เพียงอยู่เก็บกวาดโต๊ะอาหารที่เหลือต่อ เอียงตัวเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก
เจียงหนิงหนิงเปิดประตู อาศัยแสงจันทร์มองแวบเดียวก็เห็นภรรยาทหารหลินกำลังอุ้มลูกชายอยู่ ร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ
เธอสบสายตาที่ตื่นตระหนกและเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งคู่นั้น พลางถามว่า “เด็กเป็นอะไรไปหรือเปล่า”
“ตอนค่ำจู่ ๆ เถี่ยจู้ก็มีไข้สูง ฉันพยายามทุกวิถีทางแล้วไข้ก็ยังไม่ลด ขอพึ่งพาด้วยตัวเองจักรยานบ้านเธอไปส่งเขาที่สถานีอนามัยหน่อยได้ไหม” น้ำเสียงของหลินถงอวี่เจือเสียงสะอื้น
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ สามีของภรรยาทหารหลินก็ยังไม่อยู่บ้านอีกหรือ