ตอนที่ 111 หมัดหนักถึงเนื้อถึงหนัง

กองใบไม้ผุพังด้านหน้าพลันมีเสียงร้องของนกกระทาดงดังกระชั้นขึ้นมา

คนทั้งสองเอื้อมมือไปที่เอวโดยจิตสำนึกพร้อมกัน ย่อตัวคุดคู้หลบไปอยู่หลังลำต้นไม้

ฮั่วตงหลินได้กลิ่นคาวคละคลุ้งของดินปืนผสมหยาดน้ำค้าง ดวงตาเหยี่ยวจ้องเขม็งไปข้างหน้า

ในสมองผุดภาพขึ้นมาในชั่วพริบตา ไม่ช้า ตรงนั้นก็มีพังพอนแก้มแดงสองตัวกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงแย่งลูกหนูไผ่กัน

“หัวหน้าหน่วยฮั่ว!”

ยังไม่ทันที่สัตว์ตัวน้อยใต้ใบไม้ผุจะโผล่หัวออกมา ก็มีคนตบลงบนหัวไหล่ของเขา

คือเจ้าอ้วน!

ในมือของเขายังชูบิสกิตอัดแท่งไว้ก้อนหนึ่ง ยิ้มถามเขาว่า “หัวหน้าหน่วยฮั่ว นายจะกินไหม”

สมองของฮั่วตงหลินสับสนวุ่นวายไปหมด

เสียงปืนดังขึ้นเร็วกว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเขาไปสองจังหวะ สีแดงกลุ่มหนึ่งพลันพุ่งเข้ากลางระหว่างคิ้วของเจ้าอ้วนอย่างแม่นยำ