ตอนที่ 110 พ่อแกป่วยแล้ว

เขตบ้านพักครอบครัว

เหวินอี๋ไจพาก้อนแป้งน้อยตัวนุ่มนิ่มสามคนออกมาเที่ยวชมวสันต์ เดือนสามวสันต์หวนคืนผืนแผ่นดิน บนต้นไม้เริ่มผลิยอดอ่อนใหม่ทีละน้อย ๆ

ความรู้ไม่อาจจำกัดอยู่แค่ในตำรา ต้องนำไปประยุกต์ใช้ในการลงมือทำจริง

เหวินอี๋ไจสมกับเป็นศาสตราจารย์อาวุโสที่มาจากตระกูลนักปราชญ์ ความรู้ช่างกว้างขวางลึกซึ้งยิ่งนัก

ไม่เพียงยกคำคมอ้างอิงบทกลอน “พิงหน้าต่างอ่อนล้าชมภูผาเขียว หมอกอุ่นคลุมแสงอาทิตย์ยามคล้อย” มาพรรณนาชื่นชมยอดใบอ่อนที่ผุดขึ้นท่ามกลางต้นหลิวได้อย่างมีชีวิตชีวาและเห็นภาพลักษณ์ แต่ยังสามารถพูดคุยเชื่อมโยงถึงความเปลี่ยนแปลงตามสภาวะของยี่สิบสี่ช่วงฤดูกาลได้ทันที

เหล่าก้อนแป้งน้อยเปรียบเสมือนยอดอ่อนฤดูใบไม้ผลิที่เพิ่งผุดขึ้นมาจากผืนดิน ต่างซึมซับรับเอาความรู้อย่างกระหายใคร่รู้

ที่แท้ตัวอักษรยังงดงามได้ถึงเพียงนี้ ที่แท้สรรพสิ่งในโลกหมุนเวียนล้วนมีกฎเกณฑ์ของมัน