เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ความปวดใจและความรู้สึกผิดแทบจะกลืนกินเขา ฮั่วตงหลินย่อตัวลงแล้วเอ่ยกับสองก้อนแป้งน้อยอย่างจริงจัง “พ่อสัญญาว่าต่อไปจะช่วยแบ่งเบา งานบ้าน ให้มากขึ้น จะไม่ปล่อยให้ แม่ ของพวกหนูต้องเหนื่อยขนาดนั้นอีก”
“แต่ในแง่ของเรื่องงาน ถ้า แม่ ต้องการ พ่อ ถึงจะยื่นมือเข้าไปช่วย”
อย่าเห็นว่าภายนอกเจียงหนิงหนิงดูบอบบาง ภายในจิตใจเธอกลับเข้มแข็งไม่ยอมแพ้ใครเป็นอย่างยิ่ง
หลายวันนี้ตอนอยู่ใน อำเภอ เขาได้ยินเสียงชื่นชมเจียงหนิงหนิงไม่น้อยเลย
“แม่ ของพวกหนูเก่งมากจริง ๆ!”
“แน่นอนอยู่แล้ว” ในเรื่องที่มีคนชม แม่ เซี่ยเซี่ยไม่ขวยเขินเลยสักนิด แถมยังยืดอกน้อย ๆ ขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
หัวใจของฮั่วตงหลินอ่อนยวบลง แล้วมองดู เสื้อบุฝ้าย ที่เห็นได้ชัดว่าไม่พอดีตัวของ เด็ก ทั้งสอง “รอ การกู้ภัย ครั้งนี้สิ้นสุดลง พ่อ จะลางานสักสองวัน พวกเราทั้งครอบครัวจะได้ถือโอกาสแวะไป ห้างสรรพสินค้า ในเมืองเจียง…”