เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กวนเหวินเสวี่ยเดินสวนกับเธอพอดี มุ่งหน้าไปยังหลังบ้าน
ฝีเท้าของเธอชะงักกึกทันใด หรี่ตามองลอดผ่านประตูใหญ่หอประชุมใหญ่ไป เห็นเพียงแผ่นหลังอันสะคราญตา
“เหวินเสวี่ย เธอดูอะไรกันอยู่น่ะ” มีคนเอ่ยถามอย่างสงสัย
“เหมือนจะเห็นคนรู้จัก เป็นไปไม่ได้! เธอไม่น่าจะมาโผล่ที่นี่ได้”
เมื่อรู้ตัวว่าตนเองมีปฏิกิริยาตื่นตระหนกเกินไป กวนเหวินเสวี่ยจึงแก้ตัวส่งเดช “สงสัยฉันคงมองผิด คิดว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นที่ไปเป็นเยาวชนปัญญาชนที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ”
คนหนึ่งอยู่ทิศตะวันออก อีกคนอยู่ทิศใต้
เหนือใต้ห่างกันนับพันกิโลเมตร
อีกทั้งเสื้อบุฝ้ายในตอนนี้ก็มีอยู่แค่ไม่กี่แบบ จำคนผิดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ทุกคนต่างเชื่อสนิทใจ ไม่ได้เก็บเพลงประกอบเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้มาใส่ใจ
กวนเหวินเสวี่ยลอบถอนหายใจโล่งอก ในใจพลันกระสับกระส่ายกระวนกระวายขึ้นมาบ้าง