กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน จดหมายในมือของเจียงหนิงหนิงฉบับนี้ เป็นฉบับที่เถียนชุ่ยเฟินตั้งใจจะส่งให้ฮั่วตงหลินพอดี ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ปะปนอยู่ในกองจดหมายถึงครอบครัวพวกนี้
ประโยคแรกที่เปิดมาก็คือ……
เจียงหนิงหนิงกลั้นหัวเราะ แกล้งทำทีปิดบัง “พวกเธอรู้ไหมว่าพ่อชื่ออะไรกัน”
หม่านหม่านยกมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนขึ้นอย่างว่าง่าย
“ดีจ้ะ ให้พี่ชายพูด”
“พ่อชื่อฮั่วตงหลินครับ”
ห้องข้าง ๆ ชายชรากับทหารรักษาการณ์เงี่ยหูฟังพร้อมกัน ได้ยินน้ำเสียงของเด็กน้อยเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและความเคารพรักเยี่ยงบุตร “คุณปู่เคยบอกว่า ตงหลินคือตะวันทอแสงยามเช้าทางทิศบูรพา มีความหมายเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังครับ”