ตอนที่ 11 คิดจะเข้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ไหม?

“อยู่นอกบ้าน เด็กมีความระแวดระวังตัวสูงนับเป็นเรื่องดี หากการเผยแพร่ความรู้สู่ระดับรากหญ้าทั่วถึง ในแต่ละปีคงไม่มีเด็กถูกล่อลวงลักพาตัวไปมากขนาดนั้น”

ชายชรา ซึ่งก็คือผู้เฒ่าเซวียขมวดคิ้วแน่น อดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ

หม่านหม่านพยักหน้าเห็นพ้องอย่างจริงจัง “แม่บอกว่า เด็กที่งดงามราวหยกสลักอย่างฉันจะถูกพวกค้ามนุษย์จับไปขาย แต่ใช่ว่าเด็กทุกคนจะโชคดีแบบนี้

เด็กบางคนต้องตกเป็นเครื่องมือหาเงินของพวกมัน อาจจะถูกตีขาหักเพื่อไปขอทาน หรือไม่ก็ถูกควักอวัยวะร่างกาย หรือไม่ก็ถูกส่งเข้าคณะละครสัตว์ ยัดเข้าไปในแจกันใบเล็ก ๆ เพื่อแสดง”

ผู้คนทั่วทั้งตู้รถไฟต่างฟังจนอกสั่นขวัญแขวน เสียงลมหายใจยังแผ่วลง

หม่านหม่านอายุยังน้อย ทว่าความสามารถในการเข้าอกเข้าใจผู้อื่นกลับสูงมาก

เด็กคนอื่นไม่ได้โชคดีเหมือนเขา ที่แม่ช่วยกลับมาได้ทันเวลา