ตอนที่ 8 หม่านหม่านถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป

เซี่ยเซี่ยกลืนซาลาเปาในปากลงคอ เม้มปากยิ้มจนเห็นลักยิ้มเล็ก “แม่ซื้ออาหารเช้าให้พวกเราแล้วก็ออกไปข้างนอก น่าจะกลับมาก่อนเที่ยงวัน ให้การพวกเราเก็บของให้เรียบร้อย พอกลับมาก็จะออกเดินทางไปสถานีรถไฟทันที”

เมื่อมองรอยยิ้มไร้เดียงสาของน้องสาว หม่านหม่านก็กลืนความกังวลกลับลงคอไปเงียบ ๆ แม้แต่ซาลาเปาเนื้อที่เฝ้าถวิลหาก็พลอยจืดชืดไร้รสชาติไปด้วย

หลังจากต่างคนต่างมีความคิดในใจกินอาหารเช้าเสร็จ เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็เก็บพัสดุอย่างคล่องแคล่ว รวมกันแล้วมีแค่สองสามชิ้น ปะชุนซ้อนทับกันชั้นแล้วชั้นเล่า

ในบ้านว่างเปล่าไม่มีสิ่งของมีค่าให้พกติดตัวไป พวกเขาจึงยกม้านั่งขาเป๋สองตัวมานั่งเรียงกันอยู่ในห้องรับแขก

ดวงตากลมโตดำขลับสองคู่จับจ้องที่ประตูตาไม่กะพริบ

ช่วงเวลาแห่งการรอย่อมทรมานใจอย่างยิ่งเสมอ