ตอนที่ 4 แม่ฝีมือทำอาหารเก่งจริง ๆ

เจียงหนิงหนิงทั้งขำทั้งขัน ทั้งไม่ได้แก้ไขคำเรียกขานของเขา

เธอหยิบลูกอมขึ้นมาแกะกระดาษห่อ แล้วยัดใส่ปากของสองก้อนแป้งน้อยคนละเม็ด

รสชาติหวานล้ำแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น เด็กน้อยทั้งสองเบิกตากลมโตด้วยความอิ่มเอมใจ

จากนั้นก็ตามมาด้วยความระแวดระวัง——

ผู้หญิงคนนี้อย่าหวังจะใช้กระสุนปืนใหญ่เคลือบน้ำตาลมาล่อลวงพวกเขาเสียให้ยาก!

เจียงหนิงหนิงก็แกะให้ตัวเองหนึ่งเม็ดเช่นกัน ก่อนจะออกแรงขบกัดด้วยฟันจนแตก มันไม่ใช่รสชาติของขัณฑสกรในยุคหลัง แต่เป็นรสน้ำตาลจากผลไม้แท้ ๆ ตามธรรมชาติ ทั้งยังค่อนข้างเหนียวติดฟันอีกด้วย

น้ำตาลนับเป็นสารเสริมพลังงานที่ดีที่สุดเช่นกัน หลังจากเคี้ยวกินลูกอมอย่างรวดเร็วไม่กี่คำ เธอก็หยิบโอ่งกระเบื้องขึ้นมากระดกน้ำเย็นเข้าไปหลายอึก ในที่สุดร่างกายก็ฟื้นคืนเรี่ยวแรงกลับมาได้บ้างแล้ว

เธอย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับพวกเขา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันจะทำหมูตุ๋นซีอิ๊วมันฝรั่งให้พวกนายกิน”

“แค่นายเนี่ยนะ” หม่านหม่านไม่ได้ถูกสีหน้าท่าทางดั่งดอกบัวขาวของแม่ล่อลวง ทว่ากลับระแวดระวังตัวอย่างยิ่ง