กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 374 ปล่อยข้าไปเถิด
นางซุนมีความคิดสับสนพันประการ ความระแวงยังไม่คลาย กำลังจะกล่าวต่อ พลันมีเสียงเอะอะดังมาจากประตูลานเรือน
เป็นท่านกั๋วกงจ้าวที่ได้ฟังลูกชายรายงาน ครั้นรู้ว่าบุตรชายคนโตมาที่เรือนของภรรยาผู้เฒ่า ก็พาลูกชายทั้ง 2 คนรีบรุดมา
ทว่าช้าไปเพียงก้าวเดียว
ภายในหอพระเล็ก เบาะคุกเข่าวางระเกะระกะ จอกสุราแตกกระจายอยู่บนพื้น ดูออกได้ไม่ยากว่าเมื่อครู่เกิดเรื่องใดขึ้น
กั๋วกงจ้าวมีสีหน้าไม่น่าดู “นางเฉินเป็นอะไรหรือไม่?”
“จะเป็นอะไรได้เล่า”
เมื่อผู้เป็นหลักพึ่งพิงมาถึง นางซุนที่ฝืนประคองตนอยู่ก็อ่อนแรง ให้คนรับใช้ช่วยพยุงไปนั่งบนเก้าอี้
ครั้นได้ยินคำถาม นางก็ถอนใจอย่างหม่นหมอง “ลูกชายโลหิตแท้ของข้า แผลงฤทธิ์ในเรือนมารดาของตนเพื่อสตรีคนเดียว