กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 337 นางใคร่ให้ความรักเราพังทลาย
สำหรับบุรุษใด ๆ แล้ว สิ่งนี้ล้วนเป็นความอัปยศ
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงจ้าวซื่อเจี๋ย
เขาเป็นบุตรชายคนโตแห่งจวนกั๋วกง อายุเจ็ดขวบก็ได้รับทูลขอแต่งตั้งเป็นซื่อจื่อ วัยเยาว์ก็มีชื่อเสียง
เส้นทางขุนนางราบรื่น กล่าวได้ว่าก้าวหน้าดั่งเมฆเหิน
แม้แต่การสมรสก็สมบูรณ์แบบยิ่ง
ความขมขื่นเพียงอย่างเดียวที่เขาเคยลิ้มรส ล้วนอยู่ที่นาง
เพราะคำพูดพล่อย ๆ ที่ไม่เลือกคำ ตลอดสามปีนี้ เขาเอาหน้าไปแนบความเย็นชาของนางครั้งแล้วครั้งเล่า
แม้ใจที่ร้อนแรงเพียงใด เมื่อเผชิญความเย็นชาแทบไม่สิ้นสุด ย่อมเย็นลง
บางครั้งเมื่อมองคนข้างหมอน จ้าวซื่อเจี๋ยแทบจำไม่ได้ว่าพวกเขาเคยรักใคร่ตรงกัน